Starorobociański Wierch, dawniej: Klin, Wysoki Wierch (słow. Vysoký vrch) – najwyższy szczyt w polskiej części Tatr Zachodnich (2176 m n.p.m.) i jeden z najwyższych szczytów Tatr Zachodnich.

Nazwa szczytu pochodzi od dawnej Hali Stara Robota, położonej w Dolinie Starorobociańskiej, która jest największym z odgałęzień Doliny Chochołowskiej. Nazwa stara robota oznacza nieczynne wyrobiska – w dolinie tej wydobywano rudę żelaza prawdopodobnie już w XVI wieku. W dokumentacji górniczej notowany jest w 1766. Starorobociański Wierch leży w grani głównej Tatr, po której biegnie granica słowacko-polska. Od sąsiedniego w tej grani na zachód szczytu Kończystego Wierchu oddzielony jest Starorobociańską Przełęczą. W kierunku na wschód sąsiaduje z niewybitnym szczytem zwanym Siwym Zwornikiem, oddzielony od niego Gaborową Przełęczą Niżnią. Starorobociański Wierch góruje ponad dolinami: Starorobociańską, Raczkową i Gaborową. W grani zbiegającej do Starorobociańskiej Przełęczy znajduje się charakterystyczny, długi na kilkaset metrów rów grzbietowy. Szczyt zbudowany jest z białych granitów i łupków krystalicznych. Jego wierzchołek to krótka (ok. 40 m długości) grań o przebiegu południkowym. Góra ma kształt piramidy, a jej zbocza mają kamienisty charakter. Od strony Doliny Starorobociańskiej podcięte są stromym, ok. 500-metrowej wysokości urwiskiem. Rudziejące już w połowie lata pędy situ skuciny nadają górze czerwonawe zabarwienie.

Znajdujący się niemal w połowie łańcucha Tatr i górujący nad innymi w okolicy górami Starorobociański Wierch jest doskonałym punktem widokowym. Panorama z jego szczytu obejmuje zarówno Tatry Zachodnie, jak i Wysokie. Szczególnie imponująco wyglądają stąd: Bystra z Błyszczem, Kamienista, Ciemniak, Rohacze. Ze stromych i trawiastych zboczy Starorobociańskiego Wierchu schodzą w zimie potężne lawiny.

źródło: wikipedia