Mnich – samotna turnia powyżej południowo-zachodniego brzegu Morskiego Oka, szczyt o wysokości 2068 m n.p.m.

Słynna, północno-wschodnia ściana turni, którą prowadzą jedne z najtrudniejszych dróg wspinaczkowych w Tatrach opada prawie pionowo 250 m w dół. Najłatwiejsza (choć też wspinaczkowa) droga, nazywana "przez płytę", wiedzie od zachodu od strony Dolinki za Mnichem.

Pierwszego wejścia na szczyt dokonali: Jan Gwalbert Pawlikowski i Maciej Sieczka (przewodnik) w 1879 (lub 1880) i data ta jest uznawana za dzień narodzin polskiego taternictwa. Pierwsze zimowe – Henryk Bednarski, Jerzy Cybulski, Walery Goetel, Józef Lesicki, Leon Loria, Stanisław Zdyb 6 marca 1910.

Bardzo trudna i niezwykle słynna droga ścianą północno-wschodnią, tzw. "wariant R" została pokonana w 1955 przez taterników Jana Długosza i Andrzeja Pietscha. Jej przejście klasyczne w 1991 przez Piotra Dawidowicza i Michała Waydę było kolejnym przełomem w taternictwie. Na początku XXI wieku poprowadzono na Mnichu kolejne, jeszcze trudniejsze drogi.

Turnia posiada w dwa, położone blisko siebie wierzchołki, z których nieco wyższy (główny) jest wierzchołek północno-wschodni utworzony z wielkiego, pochyłego, skalnego bloku. Od strony Dolinki za Mnichem (poniżej północno-zachodniej ściany turni), widoczny jest trawiasto-skalny taras nazwany Mnichowe Plecy. Od strony Morskiego Oka widoczny jest Ministrant, w którego wielkim okapie (największym w polskich Tatrach) znajdują się bardzo trudne drogi hakowe.

W południowo-zachodniej grani Mnicha znajdują się dwie kulminacje:

    * Mniszek (2045 m n.p.m.), widoczny znad Morskiego Oka po lewej stronie od Mnicha i oddzielony od niego Wyżnią Mnichowi Przełączką (ok. 2035 m n.p.m.), z której schodzi długi komin ograniczający wschodnią ścianę szczytu.
    * Mnichowa Kopa (2090 m n.p.m.), oddzielona od Mniszka szerokim siodłem Mnichowej Przełączki Niżniej (ok. 2025 m n.p.m.). Z przełęczy, w kierunku Morskiego Oka opada potężny Mnichowy Żleb. Wschodnia ściana (ok. 140 m wysokości) Mniszka i północno-wschodnia Mnicha (ok. 260 m wysokości) opadają do tego żlebu.

Za Mnichową Kopą grań Mnicha ginie w Mnichowym Piargu podchodzącym pod ściany opadające z głównej grani, poniżej Zadniego Mnicha i Cubryny.

Zarys góry jest symbolem umieszczonym na odznakach przewodników tatrzańskich. Sylwetka tego szczytu jest charakterystycznym elementem panoramy Tatr Wysokich. Kształtem przypomina postać siedzącego mnicha w kapturze. Z góra tą wiąże się wiele podań i legend tatrzańskich o wędrującym po Tatrach mnichu.

źródło: wikipedia