Kopa Kondracka (słow. Kondratova kopa), 2006 m n.p.m. – szczyt w Tatrach Zachodnich należący do grupy Czerwonych Wierchów, najniższy z nich. Leży w głównym grzbiecie Tatr, pomiędzy Suchym Wierchem Kondrackim (1890 m), oddzielony od niego Przełęczą pod Kopą Kondracką (1863 m), oraz Małołączniakiem (2096 m), od którego oddzielony jest Małołącką Przełeczą (1924 m). Przez szczyty te i przełęcze przebiega granica słowacko-polska. Oprócz tego Kopa Kondracka tworzy w kierunku północnym grzbiet łączący się poprzez Kondracką Przełęcz z Giewontem. Wschodnie stoki tego grzbietu opadają do Doliny Kondratowej, północne do Wyżniej Świstówki (górna część Doliny Małej Łąki). Od południowej, słowackiej strony poniżej Kondrackiej Kopy znajduje się Dolina Tomanowa Liptowska, będąca odgałęzieniem Doliny Cichej.

Kopa Kondracka zbudowana jest ze skał osadowych (wapieni i dolomitów). Część szczytowa, podobnie jak w przypadku pozostałych szczytów z tej grupy wchodzącycj w skład Wyspy krystalicznej Goryczkowej pokryta jest czapą skał metamorficznych i alaskitów (na wysokości powyżej 1930 m n.p.m.). Zbocza są trawiaste, o niewielkim nachyleniu, wierzchołek kopulasty. Tylko od północno-zachodniej strony wcina się w nie kocioł lodowcowy, tzw. Koprowy Żleb. Czerwieniejący już w połowie lata sit skucina nadaje zboczom czerwone zabarwienie.

Z wierzchołka rozległe widoki, szczególnie na okazale stąd prezentujące się szczyty Tatr Wysokich.