Mięguszowiecki Szczyt Wielki (2438)

W kotle (tzw. Bandziochu) widocznym znad Morskiego Oka, zalega największy w polskich Tatrach, noszący cechy szczątkowego lodowca, płat wiecznego śniegu (tzw. śnieżnik). Przez środkową część ściany jest poprowadzona bardzo trudna droga wspinaczkowa, tzw. Droga Świerza. Nazwa upamiętnia taternika Mieczysława Świerza, który wraz z Janem Humpolą przeszedł ścianę w dniu 22 września 1921 r.

Urwiska części północnej opadają w kierunku Morskiego Oka. Ściana ta dzieli się na trzy części – najwyższa partia, tzw. kopuła ściany szczytowej na wysokość ponad 200 m, część środkowa opada od ukośnej, trawiasto-piarżystego galeryjki do Małego Kotła Mięguszowieckiego, w którym nawet latem często widoczny jest znad Morskiego Oka płat śniegu. Ścianę nad kotłem przecinają trzy żleby. Poniżej kotła znajduje się dolna część ściany. Północno-zachodnia ściana o wysokości 230 m opada na Wielką Galerię Cubryńską. Południowa ściana Mięguszowieckiego Szczytu do Doliny Hińczowej, na północ od Wielkiego Stawu Hińczowego. Przecina ją ukośna galeryjka. Od strony zachodniej ścianę ogranicza długa rynna, którą poprowadzona jest droga wspinaczkowa nazywana drogą Komarnickiego (od imienia taternika, który wraz z Jadwigą Rogulską i Romanem Komarnickim przeszli nią na szczyt w dniu 5 sierpnia 1910.