Dolina Białego – dolina w Tatrach Zachodnich o długości 2,5 km i powierzchni 300 ha, położona pomiędzy Krokwią i Sarnią Skałą. Wypreparowana w skałach osadowych: wapieniach, dolomitach, podrzędnie łupkach. W dolinie występują liczne skałki, w potoku progi i niewielkie wodospady oraz baniory. Przepływa przez nią Biały Potok, którego spadek wynosi ok. 187 m/km.Roślinność występująca w dolinie ma charakter typowej roślinności regla dolnego (tj. świerk, buk, jodła). źródło: wikipedia Więcej o Dolina Białego

  Dolina Białki - największa z tatrzańskich dolin walnych po północnej stronie gór (druga co do wielkości w całych Tatrach). Cały jej obszar to ok. 75 km², długość głównej gałęzi ok. 13,0 km. Położona jest w Tatrach Wysokich w granicach Polski i Słowacji (po ok. 50% powierzchni). W kierunku południowym rozgałęzia się na liczne, mniejsze doliny o bogatej rzeźbie glacjalnej. Są to: * w Polsce: o Dolina Waksmundzka - objęta ścisłym rezerwatem (niedostępna dla turystów) o Dolina Roztoki i Dolina Pięciu Stawów Polskich - dwa piętra doliny rozdzielone progiem tzw. ściany stawiarskiej o Dolina Rybiego Potoku * na Słowacji: o Dolina Białej Wody (słow. Bielovodská dolina) wraz z jej licznymi rozgałęzieniami. Najdłuższa (główna gałąź) przebiega od Łysej Polany do podnóży Gerlacha (słow. Gerlachovský štít). Nazwą Dolina Białki obejmuje się najczęściej jej odcinek od Łysej Polany do rozgałęzienia na Doliną Rybiego Potoku i Dolinę Białej Wody. Z Doliną Białej Wody sąsiadują: Dolina Suchej Wody - od zachodu i Dolina Jaworowa (słow. Javorová dolina) - od wschodu, od strony południowej dolina opiera się o główną grań Tatr na odcinku pomiędzy Małym Jaworowym Szczytem (słow. Malý Javorový štít) a Świnicą. W kierunku północnym, od Łysej Polany dolina biegnie pomiędzy Podhalem a Spiszem, wzdłuż Białki aż do jego ujścia do Dunajca. (Białka powstaje z połączenia dwóch potoków: Rybiego Potoku i Białej Wody). W Dolinie Białki zachowały się skupiska lasów reglowych z partiami naturalnych, pierwotnych drzewostanów limbowych. Znajdują się w niej ostoje jeleni, niedźwiedzi i kozic. Zbudowana jest w ok. 75% z granitów, pozostała jej część to skały osadowe. W Dolinie, na polanie Stara Roztoka zbudowano w 1876 schronisko im. Wincentego Pola. W wylocie Doliny Białki znajduje się drogowe przejście graniczne. Granica państwa przebiega wzdłuż potoku a dalej na południe granią Żabiego do Rysów. Przez Dolinę przebiega szosa - Droga Oswalda Balzera. źródło: wikipedia   Więcej o Dolina Białki

Dolina Pańszczyca - dolina w Tatrach Wysokich o powierzchni ok. 5,8 km², długości ok. 6,5 km, boczne odgałęzienie Doliny Suchej Wody (Dolina odgałęzia się poniżej polany Psia Trawka). Pańszczyca graniczy od wschodu z Doliną Waksmundzką (rozdziela je grzbiet Koszystej) a od zachodu z Czarną Doliną Gąsienicową (rozdziela je grań odchodząca od Skrajnego Granatu z Wierchem pod Fajki i Żółtą Turnią). Na południu Dolina Pańszczyca podchodzi pod boczną grań Tatr, przez którą prowadzi szlak Orlej Perci, od Skrajnego Granatu przez Buczynowe Turnie aż do przełęczy Krzyżne. Dnem doliny płynie potok Pańszczyca, mający początek na wysokości ok. 1600 m n.p.m. Potok na znacznym odcinku płynie pod powierzchnią ziemi. Dolny odcinek doliny jest lesisty (bory limbowe), wyżej przechodzi w piętro kosodrzewiny rosnącej wśród rumowisk skalnych. Górna część doliny to ułożone skokowo cyrki lodowcowe wysłane moreną ablacyjną. Ta część ma odwodnienie podziemne zasilające Wywierzysko Olczyskie. (Odwodnienie podziemne jest niezgodne z naziemnym działem wód). W dolinie, w jednym z cyrków polodowcowych, znajduje się Czerwony Staw Pańszczycki. Wyżej, przy drodze na Krzyżne, spod kamienia bije niewielkie, czasem zanikające, źródełko. Nazwa Doliny Pańszczyca związana jest z nazwiskiem jej właścicieli - góralskiej rodziny Pańszczyków (Pajszczyków).   Więcej o Dolina Pańszczyca

Dolina Gąsienicowa - górne piętro Doliny Suchej Wody Gąsienicowej. Posiada dwie odnogi rozdzielone granią Kościelca. W odnodze południowo-zachodniej, nazywanej też Zieloną Doliną Gąsienicową, znajdują się prawie wszystkie stawy Doliny Suchej Wody. Są to: * Zielony Staw Gąsienicowy (3,764 ha) * Długi Staw Gąsienicowy (1,564 ha) * Kurtkowiec (1,536 ha z wyspą) * Dwoisty Staw Gąsienicowy (dwa stawy: 1,355 i 0,880 ha) * Zadni Staw Gąsienicowy (0,515 ha) * Litworowy Staw Gąsienicowy (0,407 ha) * Czerwone Stawki Gąsienicowe (dwa stawy: 0,196 i 0,138 ha) * Mokra Jama (0,048 ha) * Kotlinowy Stawek (0,021 ha) * Dwoiśniaczek (cztery stawy: 0,019, 0,014, 0,007 i 0,002 ha) * Troiśniak (trzy stawy: 0,017 i 0,003 ha, trzeci zanikający) * Dwoiśniak (0,007 ha, drugi staw wyschnięty) * Jedyniak (0,006 ha) * Samotniak (wyschnięty) W odnodze południowo-wschodniej, nazywanej czasem Czarną Doliną Gąsienicową znajdują się pozostałe dwa stawy: Czarny Staw Gąsienicowy oraz Zmarzły Staw Gąsienicowy. Dolinę Gąsienicową obejmują: * od wschodu - boczna grań odchodząca od Zadniego Granatu przez Żółtą Turnię (jest granicą pomiędzy Doliną Gąsienicową a Doliną Pańszczycy) * od południa - boczna grań Tatr z przebiegającą przez nią szlakiem Orlej Perci - od Zadniego Granatu przez Czarnych Ścian, Kozich Wierchów, Zamarłą Turnię do Świnicy i odcinek głównej grani do Kasprowego Wierchu (granice pomiędzy Doliną Pięciu Stawów Polskich - odcinek do Świnicy i Doliną Cichą słow. Tichá dolina - na odcinku grani głównej) * od zachodu - boczna grań odchodząca od Kasprowego Wierchu przez Uhrocie Kasprowe, Kopę Magury, Królową Rówień, Królowy Grzbiet po Wielki Kopieniec (granica z systemem Doliny Bystrej i reglowej Doliny Olczyskiej. Zielona Dolina Gąsienicowa ma jedną odnogę - Dolinę Suchą Stawiańską, nazywaną też Gąsienicowym Kotłem albo Kotłem Kasprowym (położona jest pomiędzy szczytami: Beskid, Kasprowy Wierch i Uhrocie Kasprowe) oraz jedno górne piętro - Świnicką Kotlinkę położoną poniżej Świnickiej Przełęczy. Odnogą Czarnej Doliny Gąsienicowej jest Kozia Dolinka a górne jej piętra tworzą kotły Czarnego i Zmarzłego Stawu. Nazwa Doliny Gąsienicowej związana jest z nazwiskiem Gąsieniców, dawniejszych właścicieli. Była dawniej intensywnie wypasana, wchodziła w skład Hali Gąsienicowej. W zapisach pojawiła się już w 1653 jako hala Stawów. Na mapach z XIX wieku figuruje nazwa Doliny Siedmiu Stawów. W 1964 zakończono wykup od prywatnych właścicieli i rozebrano większość szałasów. Odwiedzana przez turystów już na początku XIX wieku jest węzłem dla wielu szlaków turystycznych i bazą wypadową narciarzy (wyciągi narciarskie) i taterników. W Dolinie w latach 1921-1925 zbudowano schronisko Murowaniec. Do niego poprowadzono w latach 1921-1923 utwardzoną drogę (zamkniętą dla samochodów, używaną m.in. do zaopatrzenia schroniska). Innymi zabudowaniami w Dolinie są: baza szkolenia taterników - "Betlejemka", leśniczówka TPN - "Księżówka", meteorologiczna stacja pomiarowa PAN, budynek strażników TPN "Gawra" oraz kilka szałasów pasterskich.   Więcej o Dolina Gąsienicowa

  Dolina Suchej Wody Gąsienicowej, Dolina Suchej Wody - jedna z tatrzańskich dolin walnych po północnej stronie grani głównej. Powierzchnia doliny wynosi ok. 21 km² a długość ok. 13 km. Przebiega przez nią granica pomiędzy Tatrami Wysokimi i Zachodnimi (od przełęczy Liliowe korytem potoku Suchej Wody). Na wysokości ok. 1650 m n.p.m. rozwidla się na: Dolinę Gąsienicową i Dolinę Pańszczycę. Dolinę Suchej Wody obejmują: * od wschodu: grań Koszystej i Kopy Sołtysie * od południa: odcinek bocznej grani od przełęczy Krzyżne przez szczyty Buczynowych Turni, Granatów, Czarnych Ścian, Kozich Wierchów, Zamarłą Turnię do Świnicy i głównej do Kasprowego Wierchu * od zachodu: boczna grań odchodząca od Kasprowego Wierchu przez Uhrocie Kasprowe, Kopę Magury, Królową Rówień, Królowy Grzbiet po Kopieniec. Od wschodu i południa (na odcinku do Świnicy) Dolina Suchej Wody graniczy z systemem Dolin Białki, na odcinku od Świnicy do Kasprowego Wierchu z położoną na terytorium Słowacji Doliną Cichą (słow. Tichá dolina). Od zachodu sąsiaduje z systemem Doliny Bystrej i reglową Doliną Olczyską. Dolina Suchej Wody należy do dolin polodowcowych. Zbudowana jest przede wszystkim z granitoidów oraz (w części Tatr Zachodnich) ze skał osadowych w typowym trzypiętrowym układzie. Część wyższa z bogatą rzeźba polodowcową, morenami, kotłami, nieckami jezior, mutonami oraz część dolna łagodnie obniżająca się w kierunku północnym, porośnięta kompleksami naturalnego boru świerkowego. Nazwa doliny pochodzi od przepływającego przez nią potoku Suchej Wody, który na długich odcinkach ginie pod kamieniami (przepływa poniżej powierzchni). Związana jest też z innymi potokami ginących pod powierzchnią terenu w krasowych utworach by wypłynąć w oddalonych wywierzyskach. Cieków wodnych płynących niekiedy niezgodnie z rzeźba terenu - tzw. suchych wód. W dolnej części doliny znajdują się dwa niewielkie jeziora - Toporowy Staw Wyżni i Niżni. Na Hali Gąsienicowej w latach 1921-1925 zbudowano schronisko Murowaniec. Do niego poprowadzono w latach 1921-1923 utwardzoną drogę (zamkniętą dla samochodów, używaną m.in. do zaopatrzenia schroniska). Innymi zabudowaniami w dolinie są: baza szkolenia taterników - "Betlejemka", leśniczówka TPN - "Księżówka", meteorologiczna stacja pomiarowa PAN, budynek strażników TPN "Gawra" oraz kilka szałasów pasterskich. źródło: wikipedia   Więcej o Dolina Suchej Wody Gąsienicowej

  W dolnej części, o długości ok. 4 km tworzy głęboki wąwóz, na którym podobnie, jak w Dolinie Kościeliskiej występują przewężenia, zwane bramami. Są dwa takie przewężenia: Niżnia Brama Chochołowska i Wyżnia Brama Chochołowska. Górna część doliny rozdziela się na trzy główne ramiona: Dolinę Starorobociańską, Dolinę Chochołowską Wyżnią i Dolinę Jarząbczą. Oprócz tych głównych odgałęzień Dolina Chochołowska posiada jeszcze kilka mniejszych: Dolina Huciańska, Dudowa, Iwaniacka, Trzydniowiańska, Długa, Kryta, Głębowiec, Bobrowiecki Żleb, Dolinczański Żleb, Wielkie Koryciska, Małe Koryciska, Mała Sucha Dolina, Wielka Sucha Dolina. Dolina Chochołowska zbudowana jest z dwóch głównych rodzajów skał. Część południową (górną), powyżej Wyżniej Bramy Chochołowskiej budują skały krystaliczne - gnejsy i granity. Część północną (dolną) budują skały osadowe - łupki, wapienie kredowe i dolomity triasowe. Różne jest też pochodzenie geologiczne tych części doliny. W górnej części, powyżej Bramy Chochołowskiej Wyżniej dominują formy geologiczne wytworzone przez lodowiec, w części dolnej, gdzie nie sięgał lodowiec, powierzchnia modelowana była głównie przez Potok Chochołowski i zjawiska krasowe. Efektem tych zjawisk krasowych są również liczne jaskinie z największą Szczeliną Chochołowską na czele, jednak żadna z nich nie nadaje się do udostępnienia turystycznego. Nazwę swą dolina zawdzięcza oddalonej o kilkanaście kilometrów wsi Chochołów. Wieś ta już w XVI wieku zajmowała obszar Tatr pomiędzy Wołowcem a Bobrowcem (bardziej użyteczne dla rolnictwa i pasterstwa obszary doliny już wcześniej zostały przydzielone nadaniami królewskimi innym wsiom starszym od Chochołowa). Dzięki występowaniu na dolinie dużej powierzchni polan i hal, stała się ona największym ośrodkiem pasterstwa w Tatrach. W 1930 r. 70 juhasów wypasało na niej ok. 4000 owiec, ponadto 280 pastuchów wypasało bydło. Ogromna też była liczba szałasów, bacówek i szop. Dolina Chochołowska miała też swoją przeszłość górniczą. Już od XVI w. prowadzono na niej prace górnicze i hutnicze, które trwały aż do drugiej połowy XIX wieku. Głównie wydobywano rudy żelaza, które początkowo wytapiano na miejscu, później zwożono je tzw. Drogą pod Reglami do huty w Kuźnicach. Niektóre nazwy w obrębie doliny związane są właśnie z tymi pracami (np. hala Stara Robota, Polana Huciska). Na pięknie Doliny Chochołowskiej poznali się też turyści. Pierwsi pojawili się tutaj już w XIX wieku. Jeden z nich pisał: „Kilka potężnych szczytów wznoszących swe dumne czoła w krainę obłoków, tak wydają się strome, że powątpiewamy, iżby wstąpić można było na ich wierzchołki". Jednak początkowo turystyka skupiała się głównie w okolicach Tatr bliższych z Zakopanego. Dopiero przed I wojną światową uzyskała dolina większą popularność, głównie dzięki narciarzom i taternikom skupionym w ZON i Towarzystwie Tatrzańskim, które zbudowało schronisko w Dolinie Starorobociańskiej. W latach 1930-1932 Warszawski Klub Narciarzy wybudował duże schronisko na Polanie Chochołowskiej. To wydatnie wpłynęło na rozwój turystyki w tej dolinie, szczególnie narciarstwa. W 1938 r. usiłowano tutaj pobić światowy rekord wysokości balonem „Gwiazda Polski". Niestety wiatr to uniemożliwił, a powłoka już częściowo wypełniona wodorem wybuchła. W czasie II wojny światowej istniejące na dolinie schroniska i liczne szałasy stanowiły bazę dla partyzantów polskich i radzieckich. W czasie walk z partyzantami Niemcy spalili te schroniska i liczne szałasy i szopy. Dolina Chochołowska była też miejscem, w którym hitlerowcy rozstrzeliwali zakładników i więźniów. Po drugiej wojnie światowej w latach 1951-1953 w miejsce spalonego przez Niemców schroniska wybudowano nowe, duże schronisko PTTK na Polanie Chochołowskiej, które stało się główną bazą wypadową turystyki letniej i zimowej w tej części Tatr. Polana Chochołowska była ulubionym miejscem turystycznym Karola Wojtyły, bywał tutaj wielokrotnie. W czerwcu 1983 roku już jako papież Jan Paweł II spotkał się w schronisku, po odbyciu spaceru do Doliny Jarząbczej z Lechem Wałęsą i jego rodziną. Wydarzenie to upamiętnia ufundowana przez przewodników tatrzańskich tablica na ścianie schroniska. W Dolinie Chochołowskiej nakręcono do filmu Potop scenę z kuligiem. Tutaj również przeprowadzane były szkolenia komandosów i zawody ratowników tatrzańskich. Dolina znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, ale nie jest jego własnością, lecz należy do Wspólnoty Leśnej Uprawnionych Ośmiu Wsi z siedzibą w Witowie. W 1983 r. górale odzyskali sądownie prawo do gospodarowania swoją własnością. TPN jedynie nadzoruje ich działalność. Na terenie Doliny Chochołowskiej prowadzona jest gospodarka leśna i wycinane są drzewa. Istnieje też pasterstwo, choć nie w takich rozmiarach, jak dawniej. Dzięki temu, że polany są wypasane, a niektóre również koszone, nie ulegają one zarastaniu lasem, jak niestety dzieje się to na polanach będących własnością TPN. Aż 2/3 doliny pokryte jest lasami świerkowymi. W dolnej części doliny występują dolnoreglowe lasy z domieszką buka, jodły i reliktowej sosny zwyczajnej. Wśród lasów bieleją liczne turnie - szczególnie efektownie prezentują się Mnichy Chochołowskie i Siwiańskie Turnie. Szczyty i granie wyższych gór są trawiaste, najatrakcyjniej wyglądają jesienią. Wówczas możemy na nich obserwować całą tęczę kolorów: przebarwione na jaskrawoczerwony kępy borówek (występują ich tu 3 gatunki), fioletowe wrzosy, rude pędy situ skuciny, żółte bliźniczki psiej trawki, a to wszystko na tle ciemnozielonych kęp kosodrzewiny. Atrakcją są też liczne polany i hale z szałasami, większość z nich jest jeszcze wypasana. Wiosną zakwitają na nich masowo krokusy, jesienią zimowit jesienny i jesienne gatunki goryczek. Dolina Chochołowska jest też ostoją dzikich zwierząt. Odbywają się w niej rykowiska jeleni, niedźwiedzie, świstaki i wiele innych gatunków znajduje tutaj warunki do życia. źródło: wikipedia   Więcej o Dolinie Kościeliskiej

Dolina Kościeliska ma ok. 9 km długości, obwód ok. 27 km, a powierzchnię ok. 35 km². Ma liczne boczne odgałęzienia, największe z nich to Dolina Miętusia, Dolina Tomanowa, Dolina Pyszna (Pyszniańska) - ta ostatnia leży w przedłużeniu głównego biegu Doliny Kościeliskiej i nie prowadzi tam współcześnie żaden znakowany szlak turystyczny. Pozostałe większe odgałęzienia to:Żleb pod Wysranki, Wąwóz Kraków, Wściekły Żleb, Iwanowska Dolinka, Dolina Smytnia. Dnem doliny płynie Kościeliski Potok. Najwyższym szczytem w otoczeniu Doliny Kościeliskiej jest Błyszcz (2159 m n.p.m.). Z doliny jest widoczna, choć nie leży bezpośrednio nad nią, Bystra (2248 m n.p.m.) - najwyższy szczyt Tatr Zachodnich. W Dolinie Kościeliskiej znajduje się kilka bardzo popularnych jaskiń, między innymi Jaskinia Mroźna, Smocza Jama, Jaskinia Mylna i Jaskinia Raptawicka. Dolina Kościeliska tworzy długi i głęboki wąwóz skalny, ściany którego w trzech miejscach zwanych bramami (Brama Kantaka, Brama Kraszewskiego i Brama Raptawicka), zbliżają się blisko do siebie. Dzieli się ją na trzy części: górną środkową i dolną. Południowa część doliny pomiędzy Tomanową Przełęczą, a szczytem Ornaku zbudowana jest ze skał krystalicznych. Wybitny wpływ na rzeźbę terenu wywarł tutaj lodowiec, zalegający niegdyś aż do wylotu Doliny Smytniej. Część środkowa i dolna zbudowana jest ze skał osadowych, głównie podatnych na wietrzenie wapieni. W ich kształtowaniu główny udział miał płynący dnem doliny Kościeliski Potok, oraz płynące szczelinami we wnętrzu skał wody podziemne. Efektem ich działalności są skały o fantastycznych kształtach, strome ściany i liczne jaskinie. W przeszłości Dolina Kościeliska była związana z przemysłem hutniczym. Srebro, miedź i antymon wydobywano tu już od końca XV w. Od końca XVIII w wydobywano głównie rudy żelaza. W Starych Kościeliskach przetapiano tę rudę, była kuźnia, chaty robotników, karczma, leśniczówka i kościółek dla robotników. Właśnie od kościółka pochodzi nazwa doliny. Natomiast karczma stała na polanie przy mostku prowadzącym do Lodowych Źródeł i Bramy Kraszewskiego, dzierżawił ją od hrabiego Władysława Zamoyskiego Jan Słowiński. Przez Dolinę Kościeliską, a dalej przez Tomanową Przełęcz prowadziła trasa na Słowację, którą podróżowali kupcy z jucznymi końmi i przemytnicy. Na trasie napadali nieraz na nich zbójnicy, o czym świadczą historyczne przekazy, a także nazwy skał za którymi czyhali zbójnicy: Zbójnickie Okna, Zbójnicka Turnia, Zbójnicki Stół. Pod koniec XVIII wieku pojawili się w niej pierwsi turyści, od 1815 r dolina stała się już dla turystów bardzo popularna - wędrowano nią aż na szczyt Bystrej, by podziwiać wschód słońca. Natchnienie do swoich utworów czerpali tu tacy znani twórcy, jak: Deotyma, Wojciech Gerson, Seweryn Goszczyński, Walery Eljasz-Radzikowski, Kazimierz Tetmajer, Stefan Żeromski i inni. W leśniczówce utworzono pierwsze schronisko. Jan Gwalbert Pawlikowski zaczął badać i opisywać jej jaskinie. W czasie II wojny światowej w dolinie ukrywał się oddział partyzancki im. Szczorsa, a doliną kurierzy tatrzańscy przeprawiali się za granicę. Dolina Kościeliska była też ulubionym miejscem dla poszukiwaczy skarbów, o czym świadczą liczne, pozostawione przez nich znaki na skałach. źródło: wikipedia   Więcej o Dolina Kościeliska

  Dolina Małej Łąki - dolina w Tatrach, o długości 5,4 km i powierzchni ok. 5,7 km². Jest najmniejszą z walnych dolin tatrzańskich i jedyną, która w całości została wyżłobiona w skałach osadowych. Dolina opiera się o główną grań Czerwonych Wierchów. Ze wschodu zamknięta jest reglami Łysanek (1445 m n.p.m.) oraz masywem Małego Giewontu (1728 m n.p.m.) i Siodłowej Turni (1647 m n.p.m.) Od strony zachodniej ograniczona jest Skoruśniakiem. Dolna, północna część doliny nie została przekształcona przez lodowiec i ma postać głębokiego wciosu o przekroju V-kształtnym. Jej dnem spływa Małołącki Potok. Część środkowa i górna zaś charakteryzują się profilem U-kształtnym, właściwym dla dolin polodowcowych. Ma dobrze wykształcony trzypiętrowy system kotłów lodowcowych. Najwyższe piętra tych kotłów to Wyżnia Świstówka Małołącka i Niżnia Świstówka Małołącka pomiędzy ścianami Wielkiej Turni i Mnichowych Turni nazywanych Dziadkiem i Babką). W środkowej i górnej części doliny brak spływu powierzchniowego, co powoduje, że panuje tutaj cisza. W rejonie górnego zamknięcia doliny znajduje się najgłębsza i najdłuższa jaskinia Polski - Jaskinia Wielka Śnieżna. Centralną częścią Doliny Małej Łąki jest Wielka Polana Małołącka, przez którą przebiegają szlaki turystyczne. Wielka, świetlista polana, zamknięta od południa łańcuchem gór, z imponującym urwiskiem Wielkiej Turni, jest zwykle miejscem dłuższego postoju turystów. Powstała ona na miejscu istniejącego tu niegdyś jeziora polodowcowego, które wypełniło zagłębienie spowodowane przez morenę czołową. Jezioro z czasem zostało zasypane przez stożki napływowe. Miąższość osadów dennych jest oceniana na 65 m. Północną część doliny pokrywają lasy dolnoreglowe, środkowa część jest porośnięta świerkami oraz łąkami - jest to roślinność regla górnego. Południowa część doliny porośnięta jest przeważnie kosodrzewiną. W dolinie znajduje się najliczniejsze w polskich Tatrach stanowisko bardzo u nas rzadkiego gatunku rośliny górskiej - zarzyczki górskiej. Dolina Małej Łąki była zwiedzana i podziwiana przez wielu turystów od dawna. Maria Steczkowska tak opisywała widok z Wielkiej Polany: "Jakoż wkrótce widok tak czarujący a niespodziany uderza oczy, że przez chwilę stoimy jakby w odurzeniu, nie mogąc pojąć, czy to, na co patrzymy jest tylko sennym złudzeniem, czy też rzeczywiście na łonie ciemnych lasów i skalistych turni wykwita jakby kwiat nadobny rozkoszna polana...". Dawniej dolina była jednym z terenów pasterskich w Tatrach, wchodziła w skład Hali Mała Łąka. Gleba jest tutaj żyzna, jak na warunki tatrzańskie, a trawa bujna. Stały na niej niegdyś szałasy. Po zniesieniu wypasu następuje stopniowe zarastanie kosodrzewiną i lasem wielu bezleśnych przedtem obszarów doliny. Jeszcze tylko Wielka Polana zachowuje swój bezleśny charakter, ale i ona zmniejsza stopniowo swoją powierzchnię, opanowywana przez świerki posuwające się od krawędzi lasu. źródło: wikipedia   Więcej o Dolina Małej Łąki

  Dolina za Bramką - dolina w Tatrach Zachodnich o powierzchni ok. 100 ha i niecałych 2 km długości. Jest wcięta w północne stoki Łysanek, pomiędzy Doliną Strążyską, a Doliną Małej Łąki. Jej zbocza zbudowane są z wapieni i dolomitów. W swojej dolnej części odgrodzona jest od zachodu Jasiowymi Turniami - skałkami w różnych, fantazyjnych kształtach. Dnem doliny płynie Potok za Bramką tworząc na wzniesieniach małe kaskady. Bramka od której dolina nosi nazwę została w 1875 roku zburzona na polecenie Towarzystwa Tatrzańskiego w celu poszerzenia drogi. Obecnie tylko wewnątrz doliny można obserwować bramki (miejsca gdzie skały tworzą zwężenia dna doliny). Naprzeciwko wylotu doliny, na wzgórzu o wysokości 912 m n.p.m. znajduje się zabytkowa chałupa słynnego Sabały. źródło: wikipedia   Więcej o Dolina za Bramką

Dolina Bystrej – walna dolina w Tatrach Zachodnich w Polsce, ograniczona u ujścia zboczami Nosala i Krokwi. W jej dolnej partii zlokalizowana jest dzielnica Zakopanego – Kuźnice – znana baza wypadowa w wyższe partie gór, jak Hala Gąsienicowa, czy Dolina Kondratowa. Znajduje się tu także dolna stacja kolejki linowej na Kasprowy Wierch. Dnem doliny płynie Potok Bystra, który tworzą potoki: Goryczkowy i Kasprowy (ich bieg bierze swój początek w, odpowiednio: Goryczkowym i Kasprowym Wywierzysku). Boczną odnogą Doliny Bystrej jest Dolina Jaworzynka, natomiast w górnej partii dolina rozdziela się na kilka pomniejszych: Więcej o Dolina Bystrej

Dolina Strążyska - dolina w Tatrach Zachodnich, położona pomiędzy Doliną ku Dziurze, a Doliną za Bramką. Wylot doliny znajduje się przy Drodze pod Reglami, na przedłużeniu zakopiańskiej ul. Strążyskiej, a sama dolina prowadzi aż do stóp głównego wierzchołka Giewontu. Od zachodu ograniczają ją: Grzybowiec i Łysanki z Samkową Czubą, a od wschodu: Sarnia Skała i Suchy Wierch. W górnej części, powyżej wodospadu Siklawica dolina rozgałęzia się na dwie mniejsze dolinki stanowiące jej górne piętro; Małą Dolinkę i Dolinę Wielka Rówień. Dolina powstała w wyniku uskoku tektonicznego przecinającego w tym miejscu, poczynając od Żlebu Kirkora całe regle. Ma powierzchnię ok. 4 km² i długość 3 km. Jest zalesiona, jednak na obu jej stromych zboczach widać liczne skaliste turnie. Najbardziej wybitne z nich to Trzy Kominy i Skała Edwarda Jelinka. Dnem doliny płynie wartki Strążyski Potok. Józef Ignacy Kraszewski pisał o dolinie: "kraj milczenia i marzenia, a tak piękny". Obecnie nic nie straciła na swojej urodzie, krajem milczenia jest już jednak bardzo rzadko, jest bowiem jedną z najliczniej odwiedzanych dolin tatrzańskich (ok. 6% całej frekwencji Tatr. 0,5 km od wylotu doliny Polana Młyniska, na której stoi leśniczówka TPN. W górnej części doliny niewielka Polana Strążyska, na której znajdują się dwa szałasy, bufet i duży głaz nazwany przez dawnych turystów Sfinksem. Na polanie skrzyżowanie szlaków turystycznych. Nazwa polany, jak również doliny pochodzi od góralskich słów strąga oznaczających zagrodę do dojenia owiec. Najstarsze odnalezione dokumenty wzmiankujące o dolinie pochodzą z 1605 r., a nazwa Strążyska pojawia się już w 1669 r. W 1961 r. polanę przejął TPN. Droga przez dolinę została wykonana przez dwór zakopiański i Towarzystwo Tatrzańskie w latach 1893-1896. Dolina Strążyska jest bardzo popularnym celem turystów, ze względu na jej dużą atrakcyjność, a także dlatego, że prowadzi tędy szlak turystyczny na Giewont. U wylotu doliny znajduje się willa "Roma" i parking, dojeżdżają też tutaj busy. źródło: wikipedia       Więcej o Dolina Strążyska

Dolina Olczyska - tatrzańska dolina reglowa (tzn. leżąca w całości w paśmie regli - w odróżnieniu od doliny walnej), podchodząca pod szczyt Wielka Królowa Kopa (1531 m n.p.m.). Z zachodu ograniczona jest od Doliny Bystrej wzniesieniami Nosala i Boczania, a ze strony wschodniej od Doliny Suchej Wody wzniesieniami Małego i Wielkiego Kopieńca. Zajmuje powierzchnię około 4,5 km². Więcej o Dolina Olczyska

Dolina Lejowa - tatrzańska dolina reglowa (tzn. leżąca w całości w paśmie regli - w odróżnieniu od doliny walnej), podchodząca pod Kominiarski Wierch (1829 m n.p.m.). Od wschodniej strony ograniczona jest reglowymi wzniesieniami Kościeliskich Kopek oraz Suchego Wierchu (1428 m), od strony zachodniej również reglowymi wzniesieniami Cisowej Turni (1112 m), Zadniej Rosochy (1271 m), Wierchu Kuca (1305 m), Wierchu Spalenisko (1324 m), Diablińca (1241 m) oraz Wielkiego Opalonego Wierchu (1485 m). Utworzona jest w skałach osadowych. Od strony orograficznie lewej (tj. od zachodu) sąsiaduje z Doliną Chochołowską, od strony orograficznie prawej (tj. od wschodu) z Doliną Kościeliską. Dolinę otwiera charakterystyczna, wapienna skała zwana Między Ściany (udostępniona do wspinania za opłatą). Więcej o Dolina Lejowa

... Więcej o Regulamin serwisu wTatry.com