Jest to jezioro pochodzenia polodowcowego o charakterze karowo-morenowym. Morskie Oko ma powierzchni 34,93 ha, długość ok. 862 m, szerokość ok. 566 m, a w najgłębszym miejscu osiąga 50,8 m. Dno zasłane przy brzegach głazami, ku środkowi żwirem. Wokół jeziora rosną okazałe limby. Wcześniej nazywano je Rybim Jeziorem ze względu na naturalne zarybienie, co jest rzadko spotykane w tatrzańskich jeziorach. W przejrzystej toni można łatwo zauważyć żyjące w jeziorze pstrągi (tzw. głodowe). Nazwa Morskie Oko jest związana ze starą legendą, mówiącą o podziemnym połączeniu jeziora z Adriatykiem.

 Na morenie zamykającej jezioro od północy stoi schronisko PTTK. Położone na wysokości 1405 m n.p.m. należy do najstarszych i najpiękniejszych schronisk tatrzańskich. Nazwane zostało imieniem Stanisława Staszica, który w roku 1805 badał jezioro. Obok, przy końcu drogi, po lewej stronie znajduje się Stare Schronisko, które pierwotnie było wozownią (1890). Obydwa budynki zostały uznane za zabytkowe. Punkt wyjściowy do wycieczek na Rysy, Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem i Szpiglasową Przełęcz.

Ponad Morskim Okiem wznoszą się szczyty:

    * Żabi Mnich (2146 m n.p.m.)
    * Niżnie Rysy (2430 m)
    * Rysy (2503, w Polsce 2499 m) – najwyższy szczyt Polski
    * Żabi Koń (2291 m)
    * Żabia Turnia Mięguszowiecka (2336 m)
    * Wołowy Grzbiet
    * Kazalnica Mięguszowiecka (2159 m)
    * Mięguszowiecki Szczyt Czarny (2410 m)
    * Mięguszowiecki Szczyt Pośredni (2393 m)
    * Mięguszowiecki Szczyt (2438 m)
    * Cubryna (2376 m)
    * Mnich (2070 m)

Historia

Najstarsze wzmianki o Morskim Oku pochodzą z 1575 r. W 1637 r. król Władysław IV nadał prawo użytkowania pastwisk przy Morskim Oku Władysławowi Nowobilskiemu. Własnością prywatną Morskie Oko stało się w 1824, gdy dobra zakopiańskie wraz z Doliną Rybiego Potoku zakupił od władz austriackich Emanuel Homolacs. Od 1933 r. jest własnością państwa polskiego. Pomiędzy Galicją a Węgrami, pod koniec XIX wieku toczył się spór graniczny o prawa własności do jeziora i przylegającego obszaru (tzw. spór o Morskie Oko). Sąd polubowny w Grazu, w 1902 r. dzięki Oswaldowi Balzerowi rozstrzygnął go na korzyść Polaków. Wygrana została uczczona przez Ludwika Solskiego słowami śpiewanymi na melodię Mazurka Dąbrowskiego: